+dodaj kawał

Był raz wielkiej zacności x. proboszcz. Dobre serce, miłosierdzie, cała jego wiejska parafia znała go z tych cech. Kiedyś wieczorem wyszedł zaczerpnąć świeżego, wiejskiego powietrza. I już miał wracać, kiedy usłyszał:" kssssssięże prosz......uuu....". Pomyślał, że to może wiatr zawył w sitowiu, ale nie. Znowu: "księęęęęęężżżże proboszszszczuuuu..." Poszedł w kierunku tego głosu, aż tu widzi na kamieniu żabkę. I ona rzecze: "to ja mówiłam, bo nie jestem żabką, tylko zaklętym w żabkę ministrantem. I zły czar zdejmie ze mnie ten, kto nie będzie brzydził się mojej obecnej cielesności, weźmie mnie do domu, ogrzeje, nakarmi, a wtedy zły czar pryśnie". Zdziwił się wielce x. proboszcz, niemniej zabrał żabkę. Nakarmił, ogrzał, przyodział. I dla pewności, położył obok siebie na poduszce. Rano się budzi, a w łóżku zamiast żabki 14-letni ministrant...
- I taka jest właśnie nasza linia obrony, Wysoki Sądzie...